ΥΓ. {Η δύσκολη ώρα}

Και κάθε φορά που έκλεινα την πόρτα - για να φύγω
στεκόμουν στο πλατύσκαλο και κοίταζα την πόλη.
Ήταν πάντα σούρουπο - τι δύσκολη ώρα
και τα χρώματα πιο όμορφα απ'τις άλλες.


Κι όπως αργά τα φώτα έστηναν της νύχτας το χορό
εγώ μέσα πάλι τρύπωνα, γεμάτη
Λες κι ήταν όλο το ταξίδι
-που πάντα να κάνω ήθελα-
εκείνη η στάση, στο πλατύσκαλο.