Με βήμα σχεδόν ίδιο.

Περπατούσαν στο δρόμο πλάι στη θάλασσα
δίπλα δίπλα,
με βήμα σχεδόν ίδιο
-το δίδαξε το ένα στ' άλλο με τα χρόνια-


κι από πίσω τους ακολουθούσαν σε απόλυτη σειρά
όλες οι λογομαχίες,
τα θυμωμένα βλέμματα,
τα μυστικά,
όλα τα άφησε με
κι οι πόρτες που χτύπησαν κλείνοντας,
οι συμβιβασμοί,
οι υποχωρήσεις,
όλες οι μικρές και οι μεγάλες απιστίες.


Ακολουθούσαν πίσω τους,
μα το ζευγάρι συνέχιζε με βήμα σχεδόν ίδιο,
αδιάφορο για όλα τ' άλλα,
καθώς η βόλτα τέλειωνε.


Κι όπως προχωρούσαν κι έσβηνε το φως πλάι τους
σιγά σιγά
κι όλα τ' άλλα χάνονταν,
μέχρι που έμειναν μόνο δυο σκιές
να περπατάνε στο σχεδόν σκοτάδι
κι ύστερα
μια
κι έπειτα
τίποτα,
κανείς.

Θριάμβευσαν τελικά ή ηττήθηκαν κατά κράτος;